No i COOLuary się skończyły. Nieobecni niech żałują, bo naprawdę warto było się pojawić i posłuchać, a czasami nawet się wypowiedzieć. Na ich potrzeby przygotowałem ten krótki opis słowno-muzyczny z dodanymi tu i ówdzie zdjęciami… :)
Wielu z nas marzyło w dzieciństwie, a może nadal marzy, by skonfigurować własny serwer pocztowy. Z marzeniami niestety tak bywa, że jeśli postanowią się już spełnić, to wybiorą do tego najmniej odpowiednią ze wszystkich chwilę. Nie inaczej było w moim przypadku. Sklecony metodami chałupniczymi z części wszelakich serwer po wieloletniej wzorowej służbie odszedł zasłużenie, ale niespodziewanie do komputerowego nieba. Moje dawno nieaktualne już marzenie o konfiguracji serwera pocztowego wydawało się stawać rzeczywistością.
Kiedy wyschły pierwsze łzy na mojej twarzy i minęła pierwsza żałoba, postawiony zostałem przed koniecznością utworzenia w sposób całkowicie błyskawiczny nowej instancji serwera. Z wszystkich usług zależało mi najbardziej na serwisach SMTP oraz POP3. Rozpoczęła się walka z czasem. Miałem zaledwie kilka dni zanim listy już wysłane na adresy w mojej domenie rozpoczną swoją powrotną wędrówkę na adres nadawcy. Przejrzałem posiadany przeze mnie tabor sprzętowy i z przykrością stwierdziłem, że jedyna dostępna w tym momencie maszyna mogąca służyć moim celom to stary, wysłużony i rozpadający się laptop Asusa z Windowsem XP na swoim pokładzie. Jedyne co łączyło go z serwerem z prawdziwego zdarzenia to fakt, że zmieściłby się on w szafie serwerowej. Zresztą jak w każdej innej meblościance ;)
Słowem wprowadzenia jBPM (Business Process Management) jest platformą przeznaczoną do modelowania procesów biznesowych .
Universal Widget API, o którym opowiadałem poprzednio, jest dość wszechstronny i faktycznie działa na wielu platformach, jednak jego zawarta w nazwie uniwersalność ma pewne ograniczenia. Najpoważniejszym z nich jest brak kompatybilności z urządzeniami mobilnymi – działają tylko pod iPhone’em, a Opera Mobile dla “normalnych” telefonów jeszcze z nimi nie współpracuje.
Dla chcących pisać widgety na bardziej pospolite telefony komórkowe jest nadzieja w postaci platformy WidSets, uruchomionej i wdrożonej przez koncern Nokia, jednak nie tylko na telefony tej firmy przeznaczona. Continue reading »
Widgety – małe aplikacje użytkowe lub rozrywkowe, po polsku zwane często gadżetami – można spotkać coraz częściej, zarówno w sieci – na widgetach oparte są serwisy stron startowych (personalized homepages), jak NetVibes czy iGoogle – jak i poza nią, w aplikacjach desktopowych (panel gadgetów w Windows Vista albo Apple Dashboard pod Mac OSem), a nawet w telefonie komórkowym. Każdy z wymienionych serwisów widgetów istniał jednak osobno – iGoogle, NetVibes, Apple czy Opera (która od wersji 9 także wspiera widgety) miały swoje technologie i swoje zbiory gadżetów do pobrania i wykorzystania. Niektóre z nich udostępniały te technologie wszystkim, pragnącym samemu napisać jakąś małą aplikację, tym samym powiększając bibliotekę danego serwisu, ale cały czas taki twórczy użytkownik ograniczony był tylko do jednej platformy.
Dlatego też NetVibes – pionier w dziedzinie owych stron startowych – postanowił przerobić swój MiniAPI 0.3, w którym wcześniej można było pisać moduły do zamieszczania w ich serwisie, na nowy API, który został zaprezentowany w wersji 1.0 pod nazwą Universal Widget API. Continue reading »
Współczesne aplikacje internetowe są coraz bardziej skomplikowane i wymagaja coraz mocniejszych serwerów. Jednocześnie liczba użytkowników zwiększa się praktycznie z każdą minutą, co powoduje ze serwery muszą być jeszcze wydajniejsze. Można tej sytuacji zaradzić dokupując procesory, pamięci, zwiększając przepustowość kart sieciowych, jednakże w pewnym momencie trafimy na mur, którego już się w ten sposób obejść nie da. Możemy go jednakże przeskoczyć łącząc kilka komputerów w klaster, a następnie rozdzielając zapytania tak, aby wszystkie serwery były równo obciążone. Ta metoda jest również konieczna w przypadku, gdy awaria serwera jest niedopuszczalna i musimy zapewnić ciągły dostęp do aplikacji.
Czy zastanawialiście się kiedykolwiek, ile razy dziennie przechodzimy proces logowania się do różnych systemów i aplikacji WWW? Według statystyk, liczba ta idzie w dziesiątki dziennie, a stratę czasu na logowanie się i obsługę zapomnianych haseł liczy się w godzinach. Jest to szczególnie istotne, jeśli dotyczy aplikacji, z których korzystamy w pracy.
Czy istnieje sposób aby tego uniknąć (na przykład automatycznie logując się do aplikacji przy użyciu danych wprowadzonych podczas autoryzacji w domenie Windows)? Jak najbardziej tak – aczkolwiek nie jest to zadaniem trywialnym. Niniejszy artykuł opisuje proces integracji serwera BEA WebLogic z systemem Kerberos, jednakże jego celem nie jest wyjaśnienie wszystkich aspektów tego procesu (wyjaśnienie na tym poziomie szczegółowości mogłoby z powodzeniem wypełnić książkę). Celem tego artykułu jest raczej przeprowadzenie operatora domeny Active Directory przez proces integracji w najbardziej typowych warunkach.
W żadnej poważnej publikacji nie może oczywiście zabraknąć części czysto teoretycznej! Pomimo faktu, że ta publikacja do tak zaszczytnego grona nie pretenduje, to z przykrością stwierdzam, że i tutaj teoretyczny wstęp znaleźć się niestety musi. Osoby niezainteresowane proszone są o przesunięcie paska przewijania odrobinę niżej.
Z roku na rok wdrażane systemy informatyczne stają się funkcjonalnie bardziej złożone, terminy ich oddania krótsze, a stawiane im wymagania jakościowe surowsze. Sprostanie ciągle rosnącym oczekiwaniom klientów biznesowych wymaga od firm rynku IT stosowania coraz większej ilości narzędzi formalizujących i automatyzujących proces wytwarzania aplikacji.
Wczotaj na blogu Jacka Laskowskiego znalazłem link do projektu prowadzonego przez kilka polskich uczelni, a mającego na celu prowadzenie studiów informatycznych przez Internet. Serwis e-learningowy Studia Informatczne zawiera kilkadziesiąt kursów z zakresu szeroko pojętego IT. Na mnie, ze względu na zainteresowania, największe wrażenie zrobił przedmiot Zaawansowane aplikacje Internetowe, w którym poruszane są takie zagadnienia jak XML, CORBA, EJB (3.0), ORM, Web Services (do których zawsze chciałem siąść, ale nigdy nie miałem czasu), AJAX, Spring, wzorce projektowe J2EE (około 20 różnych) i inne. Inne kursy też zapowiadają się bardzo obiecująco: zaawansowane projektowanie obiektowe, inżynieria oprogramowania czy zaawansowane systemy baz danych. Co bardzo istotne treść wykładów często traktuje o najnowszych technologiach. Sam sposób prezentacji też nie zostawia wiele do życzenia. Świetny flash (z eleganckim czytaniem tekstu przez prowadzących), pdf, wiki.
Jestem pod dużym wrażeniem. Gratuluje pomysłu i realizacji !
Recent Comments